- Kolorów
- 5 czerwony, niebieski, zielony, żółty, czarny
- Znak
- 3 pasy biały – kolor – biały
- Znaczenie bieli
- brak wyłącznie widoczność
Czym naprawdę różnią się kolory
Kolor mówi o roli szlaku w sieci, nie o tym, jak ciężko będzie iść. Zwyczajowo, bo przypisanie jest umowne i miejscami się od niego odchodzi:
- Czerwony - główny szlak obszaru. W Karkonoszach prowadzi grzbietem: Główny Szlak Sudecki.
- Niebieski - druga co do ważności trasa dalekobieżna.
- Zielony - dojście do punktu widokowego albo charakterystycznego miejsca.
- Żółty - łącznikowy, często między dwoma innymi szlakami.
- Czarny - najkrótsze dojście do celu albo łącznik. Wbrew pierwszemu skojarzeniu nie znaczy „najtrudniejszy”.
Czerwony szlak grzbietowy bywa najtrudniejszy w paśmie - ale nie dlatego, że jest czerwony, tylko dlatego, że idzie górą przez dziewięć godzin.
Dlaczego znak ma białe pasy
Znak to trzy poziome pasy: dwa białe na zewnątrz i kolor w środku. Biel nie znaczy nic - jest tam wyłącznie po to, żeby kolor dało się zobaczyć na korze, na granicie i na śniegu.
To ma praktyczny skutek: w mgle, która stoi na grzbiecie przez pół roku, szukasz jasnej plamki, nie koloru. Kolor rozpoznasz dopiero z bliska.
Czas na tabliczce to nie czas przejścia
Tabliczki PTTK podają czas w jedną stronę, dla osoby idącej bez postojów. Nie zawierają przerwy na zdjęcia, na jedzenie ani zejścia. Dlatego przy każdej trasie w tym serwisie podajemy czas w obie strony osobno.
Zimą do tego czasu trzeba dołożyć: ten sam odcinek w śniegu potrafi zająć półtora raza dłużej.
Jeśli zgubisz znaki, wróć do ostatniego pewnego. Szukanie „na skróty” w kierunku, w którym szlak powinien iść, jest w Karkonoszach najczęstszą przyczyną wezwań GOPR - grzbiet jest płaski i we mgle wszystkie kierunki wyglądają tak samo.