Śnieżka

Na Śnieżkę wchodzi rocznie więcej ludzi niż na jakikolwiek inny szczyt w Polsce poza Giewontem, a mimo to większość z nich niedoszacowuje jednego: to nie jest spacer. Tysiąc sześćset metrów w paśmie, w którym granica lasu leży na 1250, znaczy ostatnią godzinę marszu w terenie bez żadnej osłony.

Dlaczego pogoda jest tu innym zjawiskiem

Śnieżka stoi samotnie ponad grzbietem, więc opływa ją powietrze, które nie ma się o co zatrzymać. Stąd rekord 345 km/h i średnio 296 dni w roku, w których szczyt tkwi w chmurze. Prognoza dla Karpacza mówi o Śnieżce mniej więcej tyle, co prognoza dla Wrocławia o Karpaczu.

Praktyczny wniosek jest jeden: sprawdzaj prognozę dla właściwej wysokości, a nie dla miejscowości, z której wychodzisz.

Trzy sposoby wejścia

Od polskiej strony prowadzą trzy warianty: przez Kopę z Karpacza (najkrótszy, najbardziej zatłoczony), Drogą Jubileuszową (dłuższa, łagodniejsza, ładniejsza) i granicznym grzbietem od Przełęczy Okraj (najspokojniejszy).

Czwarty, o którym się nie mówi głośno: kolej na Kopę skraca podejście o półtorej godziny i sześćset metrów przewyższenia. To nie jest oszustwo, tylko rozsądek - zwłaszcza z dziećmi.

Co jest na szczycie

Obserwatorium meteorologiczne w trzech dyskach, kaplica św. Wawrzyńca z 1681 roku i czeska Poczta Śnieżka. Bufet działa sezonowo i po czeskiej stronie - po polskiej najbliższe ciepłe jedzenie jest w Domu Śląskim, czterdzieści minut niżej.

Uwaga: Na szczycie nie ma schronienia poza obiektami czeskimi, a te bywają zamknięte przy silnym wietrze. Zawrócenie spod Domu Śląskiego jest decyzją, nie porażką.

Dobra rada: Wyjście z Karpacza przed ósmą zmienia tę górę w inną. O jedenastej do zdjęcia przy słupku stoi kolejka, o dziewiątej - nie ma nikogo.