Obserwatorium na Śnieżce

Trzy dyski na szczycie Śnieżki to Wysokogórskie Obserwatorium Meteorologiczne IMGW, oddane 13 listopada 1974 roku. Najbardziej rozpoznawalny budynek Karkonoszy - ale od 2015 roku ogląda się go wyłącznie z zewnątrz.

Dlaczego akurat talerze

Kształt nie jest ozdobą, tylko odpowiedzią na wiatr: dyski osadzone na centralnym trzonie opływa powietrze, zamiast napierać na płaską ścianę. Najsilniejszy poryw zmierzony na szczycie to 80 m/s, czyli 288 km/h - konstrukcja musiała to wytrzymać.

Projekt Witolda Lipińskiego i Waldemara Wawrzyniaka powstał w latach sześćdziesiątych i do dziś nie ma w polskiej architekturze niczego podobnego.

Co jest w środku i dlaczego nie wejdziesz

Dyski nie są równe i nie pełnią tej samej roli. Dolny, największy (30 m), mieścił restaurację z widokiem na Kotlinę Jeleniogórską i sklepik. Środkowy (20 m) to zaplecze techniczne. Najmniejszy, górny (13 m), zajmuje samo obserwatorium IMGW.

W marcu 2009 konstrukcja nośna górnego dysku oderwała się od żelbetowego trzonu i uszkodziła około dwóch trzecich poszycia. Odbudowę skończono w październiku tego samego roku, ale część restauracyjną IMGW zamknął 1 listopada 2015 „do odwołania” i tak jest do dziś. Na szczycie nie ma więc miejsca, w którym schowasz się przed wiatrem - poza schroniskiem po czeskiej stronie.

Pomiary starsze niż budynek

Pierwsze obserwacje na Śnieżce prowadzono nieregularnie od 1824 roku, systematyczną stację założono w 1889. Obecny budynek przejął pomiary 1 stycznia 1975 roku - rok po oddaniu do użytku.

Uwaga: Wnętrze obserwatorium jest niedostępne dla turystów od 2015 roku. Na szczycie nie ma osłony od wiatru po polskiej stronie: przy 40 km/h i +9 °C odczuwalna temperatura spada w okolice +3 °C.