Śnieżne Kotły ze Szklarskiej Poręby

Sześć godzin marszu po to, żeby stanąć nad stupięćdziesięciometrową ścianą i zobaczyć, co lodowiec zrobił z tą górą. Nie ma w Karkonoszach drugiego widoku tej klasy.

Jak to wygląda w nogach

Pierwsze czterdzieści minut to nudne podejście leśną drogą - najgorszy odcinek trasy, warto go po prostu przetrzymać. Od Hali Szrenickiej robi się ciekawie: wychodzisz ponad las, teren się otwiera i idzie się już prawie płasko granią.

Ostatni kilometr biegnie po Drodze Sudeckiej, szeroką kamienistą szosą. Nie jest to najładniejszy fragment, ale za to szybki i bezpieczny nawet przy mgle.

Skąd patrzeć

Najlepszy punkt to skalna krawędź kilkadziesiąt metrów na wschód od budynku dawnego schroniska. Widać stamtąd obie niecki naraz, a przy dobrej widoczności całą Kotlinę Jeleniogórską po horyzont.

Uwaga: Zejście do samych kotłów jest zakazane - to ścisła ochrona rezerwatowa. Oglądać można wyłącznie z krawędzi, ze szlaku.