Pętla z Przełęczy Komarnickiej

Pętla, która nie wymaga organizowania powrotu: zaczyna się i kończy na Przełęczy Komarnickiej. Niecałe dziewięć i pół kilometra z zaledwie +259 m przewyższenia, a mimo to widoki na całe pasmo - przy Ogierze i przez dłuższy odcinek szlaku niebieskiego w drodze powrotnej.

Widoki, dla których warto tu przyjechać

Przy górze Ogier (645 m n.p.m.), którą miejscowi nazywają Górą pod Księżycem, szlak otwiera widok na całe pasmo Gór Kaczawskich i na sporo wzniesień w okolicy - to najmocniejszy moment całej trasy, nie do przeoczenia. Droga powrotna szlakiem niebieskim pokazuje ten sam widok drugi raz, tym razem przez dłuższą chwilę: grzbiet pasma towarzyszy przez spory odcinek, a nie znika po kilku minutach, jak bywa na innych szlakach.

Warunek jest jeden - niebo musi być czyste. Przy zachmurzeniu trasa traci właśnie to, co ma najlepszego, więc lepiej zostawić ją na dzień z dobrą pogodą, nie na pierwszy wolny termin w kalendarzu.

Łagodna trasa, nie wymagająca

9,4 km i +259 m przewyższenia to jedne z najniższych liczb wśród tras w tym przewodniku - łagodniejszego profilu w okolicy trudno szukać. Najwyższy punkt pętli, Folwarczna (722,8 m), leży już siedemnaście minut od startu; dalej trasa schodzi do Przełęczy pod Kobyłą (590 m) i stamtąd wraca grzbietem, bez stromych podejść po drodze. Część trasy prowadzi lasem, reszta otwartym terenem.

To propozycja dla kogoś, kto liczy na widoki i panoramy, a nie chce albo nie może iść na bardzo wymagającą trasę - łagodne przewyższenie i krótki czas przejścia robią tu różnicę.

Dobra rada: Wybierz na tę pętlę dzień z czystym niebem - widoki przy Ogierze i w drodze powrotnej szlakiem niebieskim są tu głównym powodem, żeby przyjechać, a przy zachmurzeniu znikają.